اشعاری در رثای ام المومنین خدیجه کبری(5674 مجموع کلمات موجود در متن) (699 بار مطالعه شده است) 
اى دامنت دانشگه زهرا خديجه
اى همدم تنهايى طاها خديجه
نوشيده آب از چشمهى چشم تو كوثر
اى باغبان شاخهى طوبى خديجه
هستى فداى هستى احمد نمودى
هستى فداى هستيت بادا خديجه
زخم زبان بسيار از مردم شنيدى
امّا نيفتادى دمى از پا خديجه
آموختى درس فداكارى به عالم
ارث از تو دارد زينب كبرى خديجه
روزى كه دندان پيمبر را شكستند
افروختى چون لالهى صحرا خديجه
روزى كه زهرايت به كوچه خورد سيلى
بودى كجا اى محرم زهرا خديجه
روزى كه زهرا پشت در فرياد مىكرد
اى كاش بودى ياورش آنجا خديجه
مرا كه طبع روانى و منطقى گوياست
كنم ثناى جهان بانويى كه بس عظماست
تبارك اله از اين معرفت كه او دارد
صد آفرين به چنين زن كه عاقل و داناست
ميان آنهمه نسوان كه آفريده خداى
كدام زن به جهان چون خديجه كبراست
كدام زن به جهان افتخار نسوان است
خديجه دخت خويلد كه مادرى بى تاست
كدام زن بر پروردگار محبوب است
خديجه همسر احمد كه مظهر تقوى است
خديجه بى مثل است اين سخن پيمبر گفت
به فرض بى مثلى همچو دخترش زهراست
ز يمن خلقت او مفتخر بود آدم
ز فضل مقدم او شادمان بسى حواست
چنين زنى شده خواهان احمد مرسل
كه از هر آنچه خدا آفريده بى همتاست
چو هست يار مُحمّد مگو كه بى يار است
چو هست همسر احمد مگو كه او تنهاست
ببين كمال چنين بانوى گرانقدرى
كه نقش مهر و وفا از جبين او پيداست
گذشت و عاطفه و جود و بخشش و ايثار
صفات بارز آن زن به عرصه غبراست
از آن سخاوت بى منتها بود پيدا
كه بى نياز از آن مال و مكنت دنياست
تمام هستى خود را به پاى احمد ريخت
فضاى مهبط حق را به زيب و فر آراست
براى احمد محمود دخترى آورد
كه فيض بخش به مشكوى حضرت مولاست
براى يارى دين خدا ز جان كوشيد
لواى نهضت حق زهتمام او برپاست
به عون رحمت حق كام او روا گرديد
گرفت از قِبَل دوست آنچه را مىخواست
سزاى همسرى او بهشت جاويد است
خداى گفته به قرآن نه اين سخن از ماست
بگو به منطق شيوا ثناى او «قيصر»
كه او به اذن مُحمّد شفيعهى فرداست
با نفست عطر احمدى
« ميثم » غلامرضا سازگار
اى پيشتر ز بعثت احمد مُحمّدى
اى بارها سلام ترا بر رسول خود
ابلاغ كرده ذات خداوند سرمدى
چون شمع در فروغ نبوّت گداختى
پيش از نزول وحى نبى را شناختى
اى بر تو لحظه لحظه سلام پيمبران
خاك در تو سجده گه خيل سروران
پيش از پيمبرى پيمبر به روى او
چشم تو ديد آنچه نديدند ديگران
در قلب تو كتاب كمالش نوشته شد
سر خط مادريت به آلش نوشته شد
بى دامن توختم رسل كوثرى نداشت
نخل بلند آرزوى او برى نداشت
حتى على كه جان عزيز پيمبر است
در ملك بى حدود خدا همسرى نداشت
اى همدم رسول خدا در نزول وحى
اى دامن تو مركز نور بتول وحى
تووصل بر رسول و ز هستى جدا شدى
تو آفتاب بيت سراج الهدا شدى
نيزار وحى مثل على شير مرد داشت
اى شير زن تو تالى شير خدا شدى
دانايى تو هديه به پروردگار شد
در جنگ اقتصاد نبى ذوالفقار شد
تو ديگر و زنان جهان جمله ديگرند
سادات عالمت پسرانند و دخترند
دانايى تو، تيغ على، خُلق مصطفى
در پيشبرد فتح نبوّت برابرند
دامان پاك تو ثمرش يازده ولي است
اينرتبهات بساست كه داماد تو عليست
در دور بت پرستى و تاريكى جهان
بودت رخ نياز به درگاه بى نياز
پيش از نزول وحى الهى تو و على
خوانديد با رسول خدا در حرم نماز
چون تو كه با رسول خدا همسرى كند
دُرّ يتيم آمنه را مادرى كند
اى تكيهگاه خواجهى لولاك شانهات
اى لحظه لحظه ذكر مُحمّد ترانهات
بر يازده ستارهى توحيد، آسمان
روى منير فاطمه خورشيد خانهات
در بيت آفتاب مه تام كيست
تو اول زن مجاهد اسلام كيست
تو پيغمبر خدا به تو عرض ارادتش
زهراست هم كلام تو پيش از ولادتش
گويى كه با تو گرم سخن بود فاطمه
حتى به لحظههاى غروب شهادتش
با آنكه سالها ز جهان چشم بستهاى
انگار دور بستر زهرا نشستهاى
اى ام پاك ام پدر، ام مؤمنين
اى مادر بزرگ امامان راستين
روزى كه يار هر دو جهان ياورى نداشت
روزى كه آن معين بشر بود بى معين
مردانه ايستادى و كردى حمايتش
تا جاودانه ماند چراغ هدايتش
در مكّه مكرّمه بودى مكرّمه
دشمن شدند با تو دغل دوستان همه
از هست خويش دست كشيدى و ذات حق
بخشيد گوهرى به تو مانند فاطمه
الحق تويى تويى تو كه جان پيمبرى
شايستهاى كه بهر نبى كوثر آورى
آزرد اى فرشتهى حق اهرمن ترا
زخم زبان زدند بهر انجمن ترا
از بس كه ريخت عطر قداست ز پيكرت
پيراهن رسول خدا شد كفن ترا
از بس بلند بود مقام و جلال تو
گرديد سال حزن نبى ارتحال تو
روح تو در بهشت به پرواز مىشود
درهاى غم به قلب نبى باز مىشود
در فصل خردسالى و آغاز زندگى
بى مادرى فاطمه آغاز مىشود
اشك نبى براى تو اى جان پاك ريخت
بادست خويش بر تن پاك تو خاك ريخت
بارفتن تو يار مُحمّد ز دست رفت
خورشيد روزگار مُحمّد ز دست رفت
شد حمله ور به گلشن دين لشكر خزان
تو رفتى و بهار مُحمّد ز دست رفت
زيبد كه با هزار زبان در ثناى تو
«ميثم» دُر قصيده بريزد بپاى تو
سال حُزن نبى صلى الله عليه وآله
اى خو گرفته
مدح حضرت خديجه عليها السلام
« ميثم » غلامرضا سازگار
اى داده بعصمت شرف و نام خديجه
اى بسته بطوفت فلك احرام خديجه
اى همسر پيغمبر اسلام خديجه
اى عصمت حق فاطمه را مام خديجه
اى ختم رسل را ز شرف نور دو ديده
پيش از شب بعثت به مُحمّد گرويده
اى بر تو سلام آمده از داور هستى
بگذشته در آئين نبى از سر هستى
دل داده و دل برده ز پيغمبر هستى
زيبد كه بخوانند ترا مادر هستى
الحق كه خدا دولت حق را به تو داده
اُمّ النجباء فاطمه زهرا به تو داده
اسلام ز اموال تو سرمايه گرفته
دين در كنف عزّت تو سايه گرفته
توحيد ز اخلاص تو پيرايه گرفته
اخلاص ز حسن عملت پايه گرفته
همت سر تسليم به ديوار تو سوده
پيش از تو زنى لب به شهادت نگشوده
تو در دل سختى به پيمبر گرويدى
هر بار بلا را به سر دوش كشيدى
بر يارى اسلام بهر سوى دويدى
بس زخم زبانها كه ز كفّار شنيدى
اى قامت مردان جهان خم به سجودت
اى تكيه كه ختم رسل نخل وجودت
اى مكه ز خاك قدمت خلد مخلد
از عصمت معبود و اميد دل احمد
اسلام بپا خاست و گرديد مؤيد
از ثروت تو، تيغ على، خُلق مُحمّد
تا حشر خلايق كه خدا را بپرستند
مرهون فداكارى و ايثار تو هستند
آن روز كه پيغمبر اسلام شبان بود
در سينه او سر خداوند نهان بود
پيش از همه پيغمبريش بر تو عيان بود
ايمان تو پروانه آن شمع جهان بود
حق بر همه زنهاى جهان سروريت داد
با خواجه عالم شرف همسريت داد
زين واقعه زنهاى قريش از تو بريدند
يكباره ز بيت الشرفت پاى كشيدند
با چشم حقارت به مقامت نگريدند
قدر و شرف و عزّت و جاه تو نديدند
چشم و دلشان بود به سوى زر و سيمى
گفتند خديجه شده مشتاق يتيمى
تنها نشدى همسر و دلدار مُحمّد
در سختترين روز شدى يار مُحمّد
در شدت غم گشتهاى غمخوار مُحمّد
پيوسته دلت بود گرفتار مُحمّد
درپيش رويش گشت وجوت سپر سنگ
باشد كهكنى در رهاو چهره ز خون رنگ
آنروز كه بر دخت نبى حامله بودى
همصحبت زهرات به هر قائله بودى
از غربت و از درد درونت گله بودى
بى همدم و بى ياور و بى قابله بودى
از درد ببالش گل رخسار بهشتى
گشتند ترا قابله زنهاى بهشتى
برخاست فروغ ازلى از در و بامت
از چار طرف بوى خوش آمد به مشامت
زنهاى بهشتى همه دادند سلامت
پروانه بدار الشرف عرش مقامت
گفتند مخور غم كه چو ما خادمه دارى
كى گفته تو تنهايى، تو فاطمه دارى
اين است كه شيرينى جان در بدن تست
اين جان جهان است و هماغوش تن تست
اين يار بهر خلوت و هر انجمن توست
اين است كه در حاملگى همسخن توست
كى مثل تو از هستى خود چشم بپوشد؟
تا فاطمه از سينه او شير بنوشد
آنروز كه افتاد خزان در چمن تو
پرزد به جنان طوطى روح از بدن تو
تا بوى گل احمدى آيد ز تن تو
شد جامهى پيغمبر اكرم كفن تو
با مرگ تو آغاز شد اى عصمت سرمد
بى مادرى فاطمه، تنهايى احمد
بردار سر از خاك و ببين همسر خود را
بنگر هدف سنگ سر شوهر خود را
باز آ و ببين اشك فشان دختر خود را
برگير به بر دختر بى مادر خود را
بىروى توگردون بنظرتيره چودود است
برخيز كه بى مادرى فاطمه زود است
برخيز كه بر ختم رسل فخر زمانه
خانه شده غمخانهاى اى بانوى خانه
بر گيسوى زهرا كه زند بعد تو شانه؟
بى تو شده از هر مژهاش سيل روانه
پيغمبر اكرم ز غمت زار بگريد
خون است دل فاطمه مگذار بگريد
اى جامهى احمد كفنت بر بدن پاك
كن بهر حسينت به جنان جامه ز غم چاك
تو بر سر دست نبى و او به سر خاك
سر تا به قدم چون گل پرپر شده صد چاك
«ميثم» ز غم نور دو عين تو بگريد
تا صبح قيامت به حسين تو بگريد
هالهى نور حضرت خديجه عليها السلام
« حسان-» حبيب چايچيان
مُحمّد را نكو همسر خديجه
عزيز قلب پيغمبر خديجه
يقين باشد، پس از زهرا و زينب
بود از هر زنى برتر، خديجه
پناه امتى بود و، نبى را
به روز بى كسى، ياور، خديجه
گهى غمخوار، او هنگام سختى
صفا بخش دل شوهر، خديجه
گهى با خندهى نوش آفرينش
سرور قلب آن سرور، خديجه
ميان دلبران، همتاى او كيست؟
دل «لولاك» را دلبر، خديجه
زنى چون حوريان، مجذوب شوهر
همه آسايش همسر، خديجه
وجود «رحمة للعالمين» را
پرستار و نوازشگر، خديجه
گرفته با ادب، چون هالهى نور
چراغ وحى را در بر، خديجه
به طوفان بلا، چون كوه، محكم
به كشتى امان، لنگر خديجه
مبارز محرمى، همراز و نستوه
شكوه غم، ز پا تا سر، خديجه
توان بخش صفوف مؤمنان بود
به تنهايى چو يك لشكر، خديجه
چو مىشد سنگباران خانهى او
به پيش مصطفى سنگر، خديجه
به شام تار خورشيد نبوّت
بود مهتاب روشنگر، خديجه
وفا و عشق و عفّت، زينت اوست
ندارد غير ازين زيور، خديجه
چه خوش «اللَّه اكبر» گفت و بگذشت
ز جان و مال و سيم و زر، خديجه
همين وارستگى، شايستهى اوست
چو زهرا را بود مادر، خديجه
كشد بار عطاى آسمانى
چو باشد مادر كوثر، خديجه
چه كوثر، آنكه يكتا همچو طاهاست
صدف شد بر چنين گوهر، خديجه
ز نامش مادران برخود ببالند
كه دارد يك چنين دختر، خديجه
چه خوش باشد غلام خود بخواند
«حسان» را در صف محشر، خديجه
بشارت كوثر
« صحّت اصفهانى » على شيرانى
درياست محو پاكى گوهر خديجه را
افلاك مات فرّ فراتر خديجه را
در سرزمين وحى زبانزد قداستش
بود از ازل اصالت ديگر خديجه را
انديشهاش بهارى و ذهنش پر از خدا
گلپوش از اوست گلشن باور خديجه را
تا نور حق در آينهى خويش بنگرد
دادند طبع آينه پرور خديجه را
پيچيد عطر زمزمه از باغ كبريا
آمد شبى بشارت كوثر خديجه را
فرّ و شكوه بى حد و مر داشت حضرتش
داد اعتلا خداى پيمبر خديجه را
آنشب ز غم تمام ملايك گريستند
مژگان ز شوق دوست چو شد تر خديجه را
باليد از او هر آينه حق بر فرشتگان
حشمت نگر به درگه داور خديجه را
روحى است آسمانى و راهى بهاريش
ذهنى چو باغ سبز و معطر خديجه را
بخشيد يك قدح سحر آئينه دار عرش
از چشمه زلال مطهر خديجه را
بزم حضورش انجمن آفتابهاست
ايدل به عرش روكن و بنگر خديجه را
«صحت» سخن ز محرم اسرار سرمدى است
گويم چگونه مدح به دفتر خديجه را
"
سلام
ما به تو باد اى خديجه ى كبرى
نخست همسر خوش طينت رسول خدا
چو ديد ذات خداوند، حسن نيت تو
بداد از كرم خويشتن تو را زهرا
هزار رحمت حق بر روان پاك تو باد
درود ما به تو باد و به جنت المأوى
تويى كه ثروت خود بى دريغ بخشيدى
به همسرى كه مقامش به حق بود والا
چو گشت معتكف كوه نور، همسر تو
تويى كه بوده اى چشم انتظار راه حرا
تويى نخست مسلمان كه گفته اى از صدق
كلام طيبه را با نواى آمنّا
تويى كه كرده اى تعظيم از سر اخلاص
به پيشگاه خداوند ربى الاعلى
مقام فاطمه بالاترين مقامات است
خوشا به حال تو دخترى كه داده تورا
"گل بطحى"
اى
دامنت دانشگه زهرا خديجه
اى همدم تنهايى طاها خديجه
نوشيده آب از چشمه ى چشم تو كوثر
اى باغبان شاخه ى طوبى خديجه
هستى فداى هستى احمد نمودى
هستى فداى هستيت بادا خديجه
زخم زبان بسيار از مردم شنيدى
اما نيفتادى دمى از پا خديجه
آموختى درس فداكارى به عالم
ارث از تو دارد زينب كبرى خديجه
روزى كه دندان پيمبر را شكستند
افروختى چون لاله ى صحرا خديجه
روزى كه زهرايت به كوچه خورد سيلى
بودى كجا اى محرم زهرا خديجه
روزى كه زهرا پشت در فرياد مى كرد
اى كاش بودى ياورش آنجا خديجه
"سفره دار خانه ى احمد"
اى گرمى كاشانه ى احمد خديجه
اى سفره دار خانه ى احمد خديجه
اى بهترين مادر گرامى همسر عشق
هستى خود دادى به پاى رهبر عشق
اى كه نشاط عشق لبخند تو باشد
زهرا نمايد فخر فرزند تو باشد
تو رمز پيروزى ختم المرسلينى
در هر دو عالم حتم دارم بهترينى
درس وفا و عشق بر زهرا تو دادى
تا پاى جانت در ره حق ايستادى
باشد نشان نسل تو رخسار نيلى
شاگرد دانشگاه تو خورده است سيلى
رفتى نديدى دخترت در كوچه جان داد
از ضرب سيلى او به روى خاك افتاد
نوحه
در بى كسى ها،اى ياور من
رفتى و سوزد، چشم تر من
دار و ندارت را فداى من نمودى دل خسته بودى
بال حمايت را براى من گشودى دل خسته بودى
واويلتا واويلتا آه و واويلا،يا ام زهرا(2)
وقت غروب، بگرفته اين دل
ابر غمت در، جان كرده منزل
شمع دلم مى سوزد و پروانه زهراست تنهاى تنهاست
كشتى دل، بشكسته در درياى غم هاست تنهاى تنهاست
واويلتا واويلتا آه و واويلا،يا ام زهرا(2)
تا آسمانها، پر مى گشايى
من مانده ام با، داغ جدايى
زهرا كه اكنون شد مرا يارو پرستار با چشم خونبار
روزى رود جسمش ميان درب و ديوار سوزد ز مسمار
واويلتا واويلتا آه و واويلا،يا ام زهرا(2)
"ام
طاها"
(يا ام الزهرا خديجه بىبى خديجه بىبى خديجه)
اى كه به ملك احمد ستاره اى خديجه
به قلب تيره ام كن نظاره اى خديجه
تويى كلام زهرا زينت نام زهرا
تو عشق مصطفايى تويى تو مام زهرا
اول زن مسلمان چراغ دين و ايمان
خديجه ام طاها به فاطمه تويى جان
تويى تو مادر عشق خديجه سرور عشق
صفاى قلب احمد اميد رهبر عشق
سلام مابه روحت به روح پر فروغت
نشسته دختر تو به ماتم غروبت
شكسته دل بگويد خدايا اين چه بخته
امان از اين زمونه بى مادرى چه سخته
"همدم تنهايى"
ام المومنين
ام الزهرا
حضرت خديجه
رفت از دنيا
اى داده به عصمت شرف ونام خديجه
اى بسته به طوفت فلك احرام خديجه
اى همسر پيغمبر اسلام خديجه
اى عصمت حق، فاطمه را مام خديجه
اى ختم رسل را ز شرف نور دو ديده
پيش از نسب مبعث احمد به پيمبرگرويده
ام المومنين
ام الزهرا
حضرت خديجه
رفت از دنيا
اى بر تو سلام آمده از داور هستى
بگذشته در آئين نبى از سر هستى
دلداده و دل برده ز پيغمبر هستى
زيبد كه بخوانند تو را مادر هستى
الحق كه خدا هستى خود را به توداده
ام النجبا فاطمه زهرا به تو داده
ام المومنين
ام الزهرا
حضرت خديجه
رفت از دنيا
بر خيز كه بر ختم رسل فخر زمانه
خانه شده غمخانه ى تو بانوى خانه
بر گيسوى زهرا كه زند بعد توشانه
بى تو شده از مژهاش سيل روانه
پيغمبر اكرم ز غمت زار بگريد
خون است دل فاطمه مگذار بگريد
ام المومنين
ام الزهرا
حضرت خديجه
رفت از دنيا
"غبار غم"
بهترين مادر، مهربان همسر، يار پيمبر، رفته زدنيا
ختم المرسلين شد عزادار، ام المومنين واويلتا
آه و واويلا(4)
از داغ همسر، يارب پيمبر، گشته مضطر و دل شكسته
پيش چشمان دخترش زهرا، بابا چشمان مادر بسته
آه و واويلا(4)
ببين خديجه ديده بسته
بالا سرش زهرا نشسته
گرد و غبار روى بابا
او مى برد با دست خسته
پشت تابوت، مادرى دختر، مىزند ديگر، بر سينه و سر
با سوز آهش، طرز نگاهش،مى گويد هردم، مادر اى مادر
هر دفعه زهرا را پيمبر
غمديده ومضطر ببيند
گويد نباشد دخترى كه
جان كندن مادر ببيند
مادر زهرا،تنهاى تنها، گر چه در اينجا جان سپرده
ديگر پيمبر، نيمه هاى شب، تابوت يار، خود نبرده
آه و واويلا(4)
"پرستوى شكسته بال"
به
روزگار بى كسى ام، مرو تو اى عزيز و يارم
كه جز تو و على و زهرا، در اين سرا كسى ندارم
مرو مرو كه بى تو من دلم دگر اسير غم هاست
مرو مرو كه بعد تو غمين ماتم تو زهراست
مرو تو اى حبيبه، كه بى تو بى قرارم
به خاك قبرت اى يار، چگونه سر گذارم
[مرومرو تو مادر حزين زهرا
كه شعله ور شدم زداغ تو سراپا](2)
دگر پس از تو خار و خاشاك، كه مى كند از سر من پاك
چگونه رفتنت ببينم، به چشم خون و قلب صدچاك
بمان بمان پرستوى شكسته بال و دل شكسته
بمان بمان كه بى تو غصه ى جهان به دل نشسته
كنون كه رفته ام تو، ببين چه بى قرارم
به وقت بى كسى ام، دگر تو را ندارم
[مرو مرو تو مادر حزين زهرا
كه شعله ور شدم ز داغ تو سراپا](2)
"نغمه ى ماتم"
[پرپر شدى ازجور زمان اى گل بطحى (2)
گرديده عزادار غمت حضرت زهرا
اى مادر گلها(2)]
شد هستى تو نذر من و دين الهى (2)
بر بى كسى ام اى گل من كن تو نگاهى
(يارت شده تنها، اى مادر گلها)(2)
[پرپر شدى از جور زمان...اى مادر گلها(2)]
روزى كه همه بر ره من پشت نمودند(2)
سنگم بزدند نغمهاى از كينه سرودند
(تو ماندى و طه، اى مادر گلها)(2)
[پرپر شدى از جور زمان...اى مادر گلها(2)]
شد دست على يارم و سرمايه ات اى يار(2)
اجر تو شود جاى تو بر فاطمه مسمار
(اى واى ز غمها، اى مادر گلها)(2)
[پرپر شدى از جور زمان...اى مادر گلها(2)]
"مادر گلها"
[بى
تو شوم چه تنهامادر زهرا(2)
مشو جدا تو از ما مادر زهرا]
بى تو صفا ندارد، تمام عالم
نشسته بر دل ما، غصه و ماتم
ياور بى كسى ام، مبر قرارم
كه بانويى فداكار، جز تو ندارم
[بى تو شوم چه تنها...]
وقت سفر شده اِى، مادر گلها
غرق به اشك نمنم، ديده ى زهرا
حور و ملك برايت، همه عزادار
فاطمه گويد چنين: خدا نگهدار
[بى تو شوم چه تنها...]
به وصف تو چه گويم،با دل غمين
كه از فداكارى ات، به پا شده دين
دين حق از على و، سرمايه ى تو
به پا شده، كه باشد، هم پايه ى تو؟
[بى تو شوم چه تنها...]
"شمع خاموش"
[مادر
زهرا(3)جان فدايت](2)
تو زندگى ات، پر از محن شد
تمام عمرت، فداى من شد
پس از تو داغى،به ياسمن شد
چگونه اى گل، تنت كفن شد
[مادر زهرا(3)جان فدايت](2)
به بى كسى ام، شدى تو يارم
ببين زداغت، چه بى قرارم
پس از تو اى گل، رود بهارم
به خانه برگرد، كسى ندارم
[مادر زهرا(3)جان فدايت](2)
بى توبسوزم، اى بى قرينه
پس از تو زهرا،دخت حزينه
زغصه دارد، شعله به سينه
بَرَد غمت را، سوى مدينه
[مادر زهرا(3)جان فدايت](2)
تا كه رفتى اى، بانوى خسته
خانه ام گشته، بى تو غمخانه
بى صفا گشته، بى تو كاشانه
اى گلم رفتى، مانده پروانه
[مادر زهرا(3)جان فدايت](2)
خيز از جا اى، شمع خاموشم
مى شود داغت، كِى فراموشم
من چه سان نعشت، زير خاك پوشم
كن ترحم بر، دخت مدهوشم
"ياد
مادر"
مادرم
سفر رفت،ديگه از نظر رفت،من موندم و بابامن و يه دنيا غصه
اگه چه دخترم،واسه ى پدرم،حالا يه مادرم بايد تو قلبم جابدم يه دريا غصه
هر چى به روزم بياره دشمن زورگو
من نمى يارم ديگه حتى خم به ابرو
واى از اين مصيبت (2)
همسر پيغمبر ما نموده رحلت
خاك و خاكسترو خون خشك و ترو هر چيز ديگرو
من مى گيرم از سر و روى رسول اللَّه
جا مادر يارشم دل و دلدار شم من پرستارشم
تا اينكه بابام نكشه يه لحظه هم آه
من هر موقع بابام مى ره از خونه بيرون
با ياد مادر مى كنم اين چشارو خون
با تموم ثروت با تموم هيبت با تموم عصمت
نگيد كه مادرم چرا كفن نداشته
خدا خوب مى دونه توى اين زمونه تا كه دين بمونه
تموم هستيشو پاى خدا گذاشته
كاش مادرم بود و مى شد مرهم سينه
كاش بياد اون يه روزى ياريم تومدينه
"حامى دين"
رحلت كرده حامى دين
خديجه ام المومنين
ياور و يار پيمبر ما
اى شيعيان رفته مادر ما
خون امشب قلب رسول اللَّه است
تا سحر كارش ناله و آه است
واى از درد غريبى
مادر ياد از اجل كرده
دختر زانو بغل كرده
دارد بر تن پيرهن سياهى
عالم را كشت با نسيم آهى
مى گويد يارب دل دو نيم من
خون گريم ديگر كه يتيمم من
واى از درد غريبى
دلخونم از داغ زهرا
خزان شده باغ زهرا
در به درى اى خدا چه سخت است
بى مادرى اى خدا چه سخت است
با حال خسته نيمه هاى شب
زهرا مى خواند روضه ى زينب
واى از درد غريبى
***
اى مرا روح مناجات خديجه مددى
زينت خالق آيات خديجه مددى
اولين بانوى اسلامى و ام الزهرا
مادر مادر سادات خديجه مددى
***
گل با همه وجود مادر مادر
ازعشق تو مى سرود مادر مادر
آن دختر كوچك تو زهراهر دم
از هجر تو مىنمود مادرمادر
| 
